பேரன்ட்ஸ் கிளப்

வணக்கம் நண்பர்களே, நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் உங்களை சந்திப்பதில் மகிழ்கிறேன்.

சென்ற வாரம் எனது மகன் பள்ளியில் நடைபெற்ற பெற்றோர்களுக்கான கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டேன். அதில பள்ளி நிர்வாகம் சொன்ன சில கருத்துக்கள் சிரிப்பதா, அழுவதா என தெரியாமல் என்னைத் திண்டாட வைத்தது. அதன் விளைவே இக்கட்டுரை..

மாணவர்கள் முன்னேற்றத்திற்காக அவர்கள் எடுத்துள்ள நடவடிக்கையில் ஒன்று 5 மற்றும் 6ம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு “Spelling Success” என ஒரு புத்தகம் கொடுத்துள்ளார்களாம். அதில 3000 வார்த்தைகள் இருக்கும். தினம் 10 வார்த்தைகள் எடுத்துக்கொண்டு, அன்றைய நாளில் எல்லா வகுப்புகளிலும் ஆசிரியர்கள் அந்த 10 வார்த்தைகளை அடிக்கடி உபயோகிப்பார்கள். அதனால் மாணவர்களின் மனதில் 10 வார்த்தைகளுக்கான அர்த்தமும், spellingம் மனதில் நின்றுவிடும். 2 ஆண்டுகளில் ஆங்கிலத்தில் அடிக்கடி உபயோகப்படுத்தக்கூடிய 6000 வார்த்தைகளை மாணவர்களின் மனதில் புகுத்திவிடுவோம். அதனால் அவர்கள் எளிதாக ஆங்கிலம் பேசுவார்கள் என்பது அவர்கள் வாதம்.

முதலில் அவர்கள் தங்களுடைய பெரிய தவறு ஒன்றை ஒத்துக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் வழக்கமாக நடத்தும் பாடத்தில் வரும் வார்த்தைகளின் அர்த்தத்தையோ, spellingகோ மாணவர்களின் மனதில் பதியவைக்கவில்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். மொழிப் பாடங்களில் அடிக்கடி வரும் வார்த்தைகளை பதிய வைத்தாலே போதும் ஆங்கிலம் பேச நிறைய வார்த்தைகளை மாணவர்கள் தெரிந்துகொள்வார்கள். இவ்வளவுக்கும் அந்த பள்ளியில் எல்லா வகுப்புகளிலும் (from 1st std) ஆங்கிலத்திற்கு மட்டும் textbook, good grammar, conversation or spelling success என 3 புத்தகங்கள் கொடுப்பார்கள். அடிக்கடி பயன்படுத்தக்கூடிய வார்த்தைகளை பதிய வைக்கமுடியவில்லை என்றால் இந்த 3 புத்தகங்கள் எதற்கு?

உண்மையான பிரச்சினை பாடச்சுமை. ஒரு வார்த்தையை மாணவர்கள் படிக்கும்போது 3 விதமான கற்றல் நடக்கிறது.
1. வார்த்தையின் ஓசை
2. வார்த்தையின் அர்த்தம்
3. spelling
தாய்மொழியாக இருந்தால் முதல் 2 கற்றல் தேவையில்லை. 3வது கற்றல் மட்டுமே நடக்கிறது. ஆகவேதான் தாய்மொழியில் கற்பது எளிதாக இருக்கும்.(அடிக்கடி பயன்படுத்தும் வார்த்தைகளை மட்டும் சொல்கிறேன்)
ஆங்கிலம் அயல்மொழி 3 கற்றலும் நடக்கும். ஆகவே ஆங்கில வார்த்தைய கற்பதற்கு நிறைய கால அவகாசத்தை மாணவர்களுக்கு அளிக்க வேண்டும்.

இன்று இருக்கும் பாடச்சுமை மெதுவாக கற்பதற்குத் தேவையான கால அவகாசத்தை வழங்கவில்லை. அவசரகதியில் கற்பதால் அரைகுறையாக ஓசை மற்றும் spelling மட்டும் படித்து மதிப்பெண் எடுத்துவிட்டு மறந்துவிடுகிறார்கள்.

ஆங்கில வார்த்தைகள் மாணவர்கள் மனதில் பதியாமல் போனதற்கு பாடச்சுமைதான் காரணம். இதைகூட புரிந்துகொள்ளாமல் இக்குறையை போக்க இன்னொரு புத்தகம் வழங்குகிறோம் என்று பாடச் சுமையை மேலும் அதிகமாக்கும் புத்திசாலித்தனத்தை என்னவென்று சொல்வது?

(குறிப்பு: General Knowledge புத்தகத்தையும் இந்த வகையில் சேர்த்துகொள்ளலாம். Science, Social Science இரண்டையும் நன்றாக புரியவைத்து மனதில் ஏற்றினால் அதுதான் General Knowledge. ஆனால் இன்றோ General Knowledge புதிய பாடமாகவே ஆகிவிட்டது.)

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு இங்கே பதிவிடுவதில் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக உள்ளது.

மாணவர்களுக்கான பாடத்திட்டங்கள் சிந்தனையைத் தூண்டி அறிவுத்திறனைப் பெருக்கும் முறையில் வடிவமைக்கட்டுள்ளன. ஆனால், இப்போது நாம் பரவலாக கல்வி என்பது

அறிவு என்ற கோணத்தை மீறி கல்வி என்றால் மதிப்பெண்கள் என்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளோம். காலத்தின் மாற்றத்தில் இதுவும் அவசியமாகிப் போய்விட்டது.

பள்ளிகளும் சரி, பெற்றோரும் சரி....மதிப்பெண்களையே முன்னிலைப்படுத்தி, முக்கியப்படுத்திப் பார்க்கப் பழகிவிட்டோம்.

அந்தந்த வகுப்புக்கு, அந்தந்தப் பாடத்தில் அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளா போதிய செய்திகள் மாணவர்களிடம் பல நேரங்களில் சரியாகச் சென்று சேர்வதில்லை.

ஆசிரியரின் போதனையை இங்கே நான் குறைசொல்ல வரவில்லை. மதிப்பெண்களை முன்னிலைப்படுத்தும் காரணத்தால், முக்கியமான பல கேள்விகளுக்கு மட்டுமே மீண்டும் மீண்டும் முக்கியத்துவம் வழங்கப்படுகிறது. இது சில நேரங்களில், சில பகுதிகளையே தவிர்க்கும் சூழலுக்கு மாணவர்களைத் தள்ளுகிறது.

எல்லா மாணவர்களும், எல்லா நேரமும் 100/100 மதிப்பெண்கள் பெறுவது அவ்வளவு எளிதல்ல. எனினும், அவரவர் வயதுக்கேற்ற, வகுப்பிக்கேற்ற அறிவைப் பெறுவது என்பது மிகவும் இன்றியமையாத ஒன்றாகும். எனவே மாணவர்கள் குறிப்பிட்ட கேள்வி பதில்களை மட்டுமல்லாமல், பாடத்தின் மொத்த வரிகளையும் ஒரு முறையேனும் படிக்க வேண்டியது மிகவும்
அவசியம்.

CBSE பாடத்திட்டம் எப்போதும் எந்தப் பாடத்தையும் சற்றே அதிகமான விளக்கங்களுடன் வழங்கும் என்பது அனைவரும் அறிந்த ஒன்று. தற்போது, மாற்றியைமைக்கப்பட்டுள்ள பாடத்திட்டம், மாணவர்களின் அறிவைச் சோதிக்கும் விதம் மிக நேர்த்தியாக உள்ளது. பாடத்தின் எந்தவொரு வரியிலிருந்தும் கேள்விகள் வரக்க்கூடியதாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

எனவே, பாடத்தின் ஒவ்வொரு வரியிலும் பொதிந்துள்ள செய்திகளை மாணவர்கள் அறிந்து கொள்வது மிகவும் அவசியமாகிறது. ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொரு பாடத்தையும் வரிவிடாமல் படிப்பது எளிதான செயலல்ல.

ஒன்பதாம் வகுப்பில் படிக்கும் என் மகளுக்கு உதவுவதற்காக, சமூக அறிவியல், மற்றும் அறிவியல் பாடத்தின் ஒவ்வொரு வரியிலிருந்தும் கூடுமான வரையில் எதையும் விட்டுவிடாமல் கேள்விகள் தயாரித்து வருகிறேன். அதை வலையில் பதிந்து வைக்கத் தோன்றியது.

 புதிய வலைப்பு ஒன்றில் பதிந்துள்ளேன்.

http://malar-studyroom.blogspot.com/

ஒன்பதாம் வகுப்பு (CBSE) இரண்டாம் பருவத்திற்கான அறிவியல், சமூக அறிவியல் பாடக் கேள்விகள் இதில் இடம்பெறும்.

பெற்றோர்-ஆசிரியர் சந்திப்பு என்னும் சம்பிரதாயம். இது வருடத்திற்கு இரண்டு முறையோ நான்கு முறையோ பள்ளியில் படிக்கும் தம் குழந்தைகளின் ”எப்படி படித்துக் கிழிக்கிறார்கள்” பற்றிய பின்னூட்டத்தை(feed back) நேரடியாக ஆசிரியர்களிடம் பெறுவதுதான்.பெற்றுக்கொண்டு சீர்படுத்துவது.இங்கு அனானி பின்னூட்டம் இல்லை.பிள்ளைகளின் ”ஓபன் சீக்ரெட்”

இது எவ்வளவு பள்ளிகளில் இருக்கிறது என்பது தெரியாது.

இதில் “ஈன்ற பொழுதிற் பெரிதுவக்கும் தன்மகனை _________ “எனக்கேட்க அம்மாவும் “ மகன் தந்தைக்கு _____________இவன் தந்தை  என்னோற்றன் கொல்லொனுஞ் சொல்”லை கேட்க அப்பாவும் வருவதுண்டு. கடந்த நான்கு வருடங்களாக நிறைய அப்பாக்கள் தென்படுகிறார்கள்.

என் வீட்டில் மாறிமாறிப் போவதுண்டு.நான் போவதற்கு முன் எனக்கும் ஒரு கலந்தாய்வு (கவுன்சிலிங்) நடக்கும்.அங்கு போய் இதைப் பற்றி பதிவுப் போடுவதற்கு மண்டையில் யோசித்துக்கொண்டிருக்காமல் ஆசிரியர் என்ன சொல்கிறார் என்பதை கவனமாக காதில் வாங்கிக்கொள்ளவேண்டும் என்பதாக."படிப்பு முக்கியம்...பதிவு அல்ல.understand?" "Yes.... mam!"
 
புத்தகத்திருவிழாவில் ஸ்டால் ஸ்டாலாகப் போவது போல் இங்கு வகுப்பு வகுப்பாகப்  போக வேண்டும்.முக்கால்வாசி கவலைத் தோய்ந்த முகங்களைப் பார்த்தாலும் இங்கு நடக்கும்  இந்த சந்திப்புகள் பார்த்தால்  நன்றாக பொழுதுபோகும்.

ஆசிரியரைக் கும்பலாக சூழ்ந்துக்கொண்டு மற்ற குழந்தைகளின் மார்க்கை ஓரக்கண்ணால் பார்த்துக்கொண்டு அவர்களின் “ஓபன் சீக்ரெட்டை”காதில் கேட்டுக்கொண்டுதான் நடக்கும்.அடுத்து அழுவது.ஒரு முறை ஒரு மாணவனின் தாயார் (விசும்பி விசும்பி) அழுதைப் பார்த்தேன்.(இது கண்டிப்பாகத்  தவிர்க்க வேண்டிய செயல்.)பிறகு மாணவ/வியின் காதைத் திருகி அங்கேயே கண்டிப்பது.அடுத்தவரைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் தங்கள் குழந்தைகளைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருப்பது.
  
ஒரு ஆசிரியர் ஒரு நாளில் கிட்டத்தட்ட 200 பெற்றோர்களைச் சந்தித்து பின்னூட்டம் கொடுக்கிறார்.பரிதாபம்.முப்பது அல்லது நாப்பதாவது பின்னூட்டத்திலேயே சலிப்பு வந்து ரோபோவாகி “டெம்பிளேட் பின்னூட்டம்” ஆகிவிடுகிறது. ”நிறைய பிராக்டீஸ் பண்ணனும்” “கான்செப்ட்ட தெரிஞ்சிகிடனும்””சில்லி மிஸ்டேக்ஸ்””வாய்விட்டு படிக்கணும்” “She/He can still do better"”lacking concentration".
 
( Lacking concentration எனும்போது இப்போது இருக்கும் தலைமுறைக்கு கவனக்கலைப்புகள் அதிகம்.இதிலிருந்து மீண்டு படிப்பில் பாடம் செலுத்துவது இமாலய சாதனை.)இது பெற்றோர்களுக்கும் ஒரு சவால்.இதில் பல பெற்றோர்கள் சலித்துப்போய் அலுத்து நொந்து விடுகிறார்கள்.

இங்கும் ஒரு பக்கப் பார்வைதான்(one sided view) பார்க்கப்படுகிறது.அதாவது ஆசிரியர்களிடம் குற்றமே இல்லாத மாதிரியும் மாணவ/விகள்தான் முழு பொறுப்பு என்பதாக.பெற்றோர் மற்றும் குழந்தைகளிடமும்  பதிலுக்கு உண்மையான “டெம்பிளேட் பின்னூட்டங்கள்”தொண்டையில் உண்டு.ஆனால் சொல்வதில்லை. அவை” போர்ஷ்ன்களை மின்னல் வேகத்தில் நடத்திக்கொண்டுப் போவது” “பாடத்தை எழுதுவதற்குள் அழித்துவிடுவது””எப்படி இருந்தாலும் மாணவ/விகள் டுயூஷன் வைத்துவிடுவதால் மேலோட்டமாக சொல்லிக்கொடுப்பது”” மார்க் குறைந்தாலும் பணம் இருப்பதால் இன்ஜினியரிங் கல்லூரி சேர்த்துவிடலாம்”

வகுப்பில் ஆசிரியர்களின் கண்டிப்பில் வீரியம்  குறைவாகத்தான் இருக்கிறது.காரணம் மாணவ/விகள் தற்கொலை.மனித உரிமைக் கழகம்.ஏதாவது நடந்தால் ரெடியாகக் காத்திருக்கும் புலானய்வு ஊடகங்கள்.

நான பார்க்கும்  உலக மகா அபத்தம் கம் குற்றம்  ஒரு வகுப்புக்கு 65 மாணவ/விகள் மேல் இருப்பது.இருக்க வேண்டியது 30.எவ்வளவு சொல்லியும் இந்த டெம்பிளேட் பின்னூட்டத்தை யாரும் காதில் போட்டுக்கொள்வதில்லை.

குறைவாக மதிப்பெண் பெறும் மாணவ/மாணவிகளின் பெற்றோர்களுக்கு எங்கு தவறு என்று நன்றாகத் தெரிந்துதான் இருக்கிறது.தெரியவில்லை என்றால் முட்டாள் பெற்றோர் என்றுதான் சொல்வேன்.

சில படித்தப் பெற்றோர்கள் டுயூஷன் வைக்காமல் சொல்லிக்கொடுக்கிறார்கள்.ஆனால் இதற்கு.எல்லையில்லா பொறுமையும் எனர்ஜியும் வேண்டும்.அதுவும் இரண்டு அல்லது மூன்று குழந்தைகள் இருக்கும் வீடு? அம்மாடியோவ்!


பெரும்பாலும் கணக்குப்பாடத்தில் சறுக்குவது சகஜம்.காரணம் இதில் கதை விட முடியாது. அடிப்படைத் தெரியவேண்டும்.கவனம் குறைந்தால் காலிதான்.

அடுத்து ஆங்கிலம்.இலக்கணம் மிக முக்கியமானது.ஆசிரியர்/மாணவர் இரண்டுமே இங்கு சொதப்பல். மூன்றாம் நான்காம் வகுப்பிலேயே அடித்தளம் பலமாக போட வேண்டும்.இல்லாவிட்டால் காலி.தமிழ்(2nd language) இங்கும் சொதப்பல்.காரணம் மற்ற பாடங்களை ஆங்கிலத்தில் படிப்பதால்.இதை இரு தரப்பும் அவ்வளவாக கண்டுக்கொள்வதில்லை.காரணம் இது சோறுப் போடப்
போவதில்லை என்பதால்.பிளாக் எழுத உதவும்(????).

என் மகன் 2nd language தமிழ்தான். ”ஐனூத்தி என்பத்தி நாலு ரூபாய்” என்பதை மார்வாடி போல் தட்டுத்தடுமாறி உச்சரிப்பான்.

இந்த சந்திப்பில் வெளி வரும் விஷயங்கள்:

• பாடத்தின் அடைப்படையை மண்டையில் ஏற்றுதல்
  

• மாணவ/விகளின் சோம்பேறித்தனம்
• கணக்கில் பயிற்சி நிறைய செய்யவேண்டும்.அசுர சாதகம்.போட போட கணக்கு, பாடபாட பாட்டு.....
  
• அடித்தளம் பலமாக இருக்கவேண்டும்.இது ஆரம்ப நிலையிலேயே
  
• பொறுமையின்மை(பெற்றோர்/குழந்தைகள்)
• கவனக்கலைப்புகளை கண்டறிதல்
  
• டீச்சர்களுக்கும் கவனக்கலைப்புகள்
• பாடச் சுமை
• வாய்விட்டுப் படித்தல்
• தனி கவனம் இல்லாமை
• கூலிக்கு மாரடிப்பது
  

கவனக்கலைப்பு: டிவி,ரேடியோ,டிவிடி,நண்பர்கள்,வீட்டு உறுப்பினர்கள், ஷாப்பிங், குர்குரே இத்யாதிகள்






0

எண்ணெய் கடைக்காரர், பால்காரர், தயிர்க்காரம்மா
ஆகியோர் சிந்தாமல் சிதறாமல் லாவகமாக
வேலை பார்க்கும் அழகே அழகு!!



மாண்டிசோரி கல்வியில் POURING EXERCISE
என்று ஒரு பாத்திரத்திலிருந்து மற்றொரு
பாத்திரத்திற்கு சிந்தாமல் ஊற்றக் கற்றுத் தருவோம்.




இதுல என்ன கற்க இருக்குன்னு கேக்கறீங்களா?

கவனமாக இருந்தால்தானே கீழே சிந்தாமல்
வேலை பார்க்க முடியும்? கவனத்தை
ஒருங்கிணைக்க குழந்தை கற்கிறது.

கண்களுக்கு பயிற்சி.

சின்ஞ்சிறு கைகளுக்கு கொஞ்சமாக
பளு தூக்கும் பயிற்சி

நாம் பொதுவாக செய்யும் தவறு பிள்ளைகளை
சமையலறைக்குள் நுழைய வி்டுவதே இல்லை.

ஆனால் அவர்களுக்கு சின்னச் சின்ன வேலைகள்
செய்ய கற்றுக்கொடுப்பது நல்லது.
வீட்டு வேலை செய்து பழகும் பிள்ளைகளுக்கு
கவனம் அதிகமாக இருக்கும். இது அவர்களின்
படிப்பிற்கு மிகவும் உதவியாய் இருக்கும் என
கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள்.

இதோ இந்த குழந்தை செய்வது போல்
கேரட்,வெள்ளரிக்காய் போன்றவற்றிற்கு
தோல் சீவ சொல்லிக்கொடுக்கலாம்.



கைகளை கழுவிக்கொண்டு தோல்சீவியால்
அழகாக சீவ பழக்கலாம்.




சீவிய தோல்களை எடுத்து பதமாக
குப்பைத் தொட்டியில் போடப் பழக்குவதால்
சுத்தத்தை சொல்லி கொடுக்கிறோம்.

சந்தோஷ் சுப்ரமணியம் படத்தில் ஒரு காட்சி.

அனைவரும் உணவு மேசையில் அமர்ந்திருக்க
ஜெனிலியா ”க்ரீச்” என்ற சப்தத்துடன் நாற்காலியை
இழுத்து உட்காருவார்.

அப்போது அங்கே இருக்கும் அனைவரின் முகத்தையும்
ஒருமுறை நினைவுக்கு கொண்டுவாருங்கள்.

ஆமாம். நாராசமாக இருக்கும். இது நாகரீகமான
முறை அல்ல.

மாண்டிசோரி கல்வியில் 2 1/2 வயது குழந்தைக்கே
நாங்கள் நாற்காலியை எப்படி எடுக்க வேண்டும்
என்று கற்றுக்கொடுத்து விடுவோம்.

நாற்காலியை இழுக்காமல் இப்படி தூக்கி
வைப்பதுதான் சரியான முறை.
இரு கைகளாளும் இந்தக் குழந்தை எப்படி
பேலன்ஸ் செய்கிறது பாருங்கள்.


நாமும் இம்முறையை பின்பற்றி நாற்காலியை
இழுக்காமல் தூக்கி வைப்பது மிக முக்கியம்.

நம்மை பார்த்துதானே பிள்ளை கற்கிறது??

சரி இதனால் குழந்தை என்ன கற்கிறது என்று
பார்ப்போம்.

க்ரீச் சத்தத்துடன் நாற்காலியை இழுக்காமல்
அழகாக தூக்க பழகும்.

கால்களின் பலத்தால் முறையாக நடக்க பழகுகிறது.

கைகளுக்கு, சதைக்கு பளு தூக்கும் பயிற்சி

கண் பார்த்து கை செய்யும் பயிற்சி

தனித்தன்மை, தன்னால் தனியாக செய்யமுடியும்’எனும்
தன்னம்பிக்கை.




சுற்றுபுறத்தை பற்றிய அக்கறை(சத்தம் எழுப்பாமல் இருத்தல்)

கவனமாக இருத்தல்

நாற்காலியை முறையாக கையாளக் கற்பதில் எத்தனை
கற்றல் நடக்கிறது பாருங்கள்!!!

வேலைப்பளு, விருந்தினர் வருகை ஆகிய காரணங்களால்
இந்தத் தொடரை தொடர்ந்து எழுத முடியாமல் போனதற்கு
வருத்தத்தை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

இதுவரை எனது வலைப்பூவிலும்,இங்கேயும்
வந்த இந்தத் தொடர் இனி இங்கே மட்டும்
தொடரப்படும்.

முந்தைய பதிவுகளின் லிங்குகள் இங்கே
கொடுத்திருக்கிறேன்.

முதல் பதிவு

அழைப்பு மணி

சுத்தம் சுகாதரம்

சுத்தம் பாகம்: 2

சுத்தம் பாகம் 3

Dressing/undressing

துணி மடித்தல்

எறும்புக்கு இணையாக
வரிசை

show lace கட்டுதல்

இனி இந்தத் தொடர் தொடரும்.

மற்ற பாடங்களுடன் விரைவில் சந்திக்கிறேன்.

இப்போ பொதுவா எல்லா இடங்களிலும் நாம் பார்க்கும்
விடயம் கால்குலேட்டர்களின் பயன்பாடு. சாதாரணமான
கணக்குகளுக்கு கூட கால்குலேட்டரின் உதவி நாடப்படுகிறது.

ஆனால் இதற்கு முந்தைய தலைமுறையில் அப்படித்தான்
இருந்ததா? இது நாம் சற்று யோசிக்க வேண்டிய விடயம்.

முன்பு பள்ளிகளில் கணித வகுப்பில் வாரத்துக்கு ஒரு நாள்
மனக்கணக்கு வகுப்பு இருக்கும்.
ஆசிரியை கணக்கை போர்டில் எழுதுவது,
அல்லது சொல்வது அதை கூர்ந்து கவனித்து கணக்கை
மனதில் செய்து விடையை மட்டும் நோட்டில் எழுதவேண்டும்.

இப்போது பள்ளியில் இந்த முறை செய்ல்பாட்டில் இருப்பதாகத்
தெரியவில்லை.

Mental calculation
பற்றிய மேலதிக தகவல்களுக்கு விக்கிபீடியா.

வாய்ப்பாடு எங்கே எப்படி கேட்டாலும் சொல்லத் தெரிந்திருக்கவேண்டும்.
அப்போதுதான் கணக்கை சரியாக போட முடியும். வாய்ப்பாடு
பல குழந்தைகளுக்குத் தெரிவதில்லை.(இதில் என் பிள்ளைகளும்
அடக்கம். அவர்கள் முன்பு படித்த பள்ளியில் வாய்ப்பாடு கற்றுக்
கொடுக்கவில்லை. அவர்கள் வேறு முறையில் செய்தார்கள்.
இப்போது வாய்ப்பாடை அவர்களே சொல்ல ரெக்கார்ட் செய்து
கேசட் கொடுத்துவிட்டேன் அதைக் கேட்டு கேட்டு நல்ல முன்னேற்றம்)

பள்ளிகளில் சொல்லிக்கொடுக்கிறார்களோ இல்லையோ
வீட்டில் நாம் பழக்கலாம். மனக்கணக்கு போட ஓரிடத்தில்
உட்கார்ந்து செய்ய வேண்டுமென்பது இல்லை. நாம்
வேலை செய்துக்கொண்டே பிள்ளைகளுக்கு மனக்கணக்கு
கொடுக்கலாம்.

மனக்கணக்கு போடுவதால் பயனென்ன?

1. நம் பிள்ளைகள் கால்குலேட்டரை நம்பி வாழப்போவது இல்லை.
2. மனக்கணக்கு போடுவதனால் மூளைவேலை செய்கிறது.
3. மனக்கணக்கு BRAIN TEASER ஆக உபயோகமாகிறது.
4. புத்தகம், பேனா கொண்டு செய்யும் கணக்குகளுக்கு
இடையே இது பிள்ளைகளுக்கு புத்துணர்ச்சி தரும்.
5. பிள்ளைகள் மிகவும் விரும்புவார்கள்.

புத்தக கடைகளில் மெண்டல் சம்ஸ் என்ற பெயரில்
பல புத்தகங்கள் கிடைக்கின்றன். பிள்ளைகளின்
வயதிற்கேற்ப அத்தைகய புத்தகங்களின் உதவியோடும்
கணக்கைச் செய்ய வைக்கலாம்.

கணக்கில் பலவித பயிற்சி கிடைக்க பிள்ளைகளுக்கு
ஏதுவாகிறது.

மனக்கணக்கு பயிற்சி செய்ய நாம் ஓர் இடத்தில்
உட்கார்ந்துதான் செய்ய வேண்டுமென்பதில்லை.

துணி மடிக்கும்பொழுது, சமையற்கட்டில்
வேலை செய்துகொண்டே கூட பிள்ளைகளுக்கு
மனக்கணக்கு கொடுக்கலாம்.

(லீவுக்கு பாட்டிவீட்டுக்கு செல்லும்பொழுது
பக்கத்துவீட்டில் ஒரு வயதான மாமா வருவார்.
மாயவரத்துக்காரர். மனக்கணக்கு நான் கற்றது
அவரிடம் தான். துணி துவைத்துக்கொண்டே
மனக்கணக்குச் சொல்வார். விடை சொல்ல
வேண்டும் சொன்னால் சாயந்திரம் சின்ன பரிசு
கிடைக்கும். :)) )

நம் பிள்ளைகளுக்கு மனக்கணக்கு கற்றுக்கொடுப்போம்
புத்திசாலிகளாக்குவோம்.

******************************************
இது பேரண்ட்ஸ் கிளப்பின் 100ஆவது பதிவு.
தொடர்ந்து ஆதரவு தரும் அனைவருக்கும் மனமார்ந்த
நன்றிகள்.

சில வீடுகளில் காலைநேரம் பிள்ளைகளைத் தயார்
செய்வதிலே பரபரப்பாக இருக்கும்.

ஒருவர் ட்ரெஸ்போட்டுவிட, ஒருவர் பால் குடிக்கவைக்க
(ப்ரெக்ஃபாஸ்டா மூச். காலையில் பால் குடிக்க வைப்பதே
பெரும்பாடு எனும் பெற்றோர்கள் இருக்கிறார்கள்)
ஒருவர் சாக்ஸ் மாட்ட என எல்லாம் முடித்து
அந்தக் குழந்தை தயாராகும் பள்ளிக்கு.

குடும்பத்தில் இருக்கும் அனைவரும் அந்தக்
குழந்தை பள்ளிக்கு செல்ல உதவுவதாக
நினைக்கிறார்கள், உண்மையில் அந்தப் பிள்ளையின்
வளர்ச்சிக்கு தடைகல்லாக இருக்கிறார்கள்.






ஷூ போட்டுக்கொள்ள, லேஸ் கட்டக் கற்றுக்கொள்ளும்
இந்த விளம்பரத்தை அனைவரும் ரசித்திருப்போம்.
நம் வீட்டுக் குழந்தைக்கு ஷூ லேஸ் கட்டத்தெரியுமா?
என்று யோசித்திருப்போமா?




வளர்ந்தா கத்துக்கப்போறான்னு!” சொல்வாங்க.

தனது வேலையைக் கூடச் செய்து கொள்ளத்
தெரியாத பிள்ளை அடுத்தவரைச் சார்ந்துதான்
இருக்கும். அதனால் தான் பல வீடுகளில்
மனைவி ஷூ பாலிஷ் எல்லாம் போட்டு
ரெடியாக வைக்க வேண்டும்.

இந்த நிலை நம் வீட்டு குட்டி பாப்பாக்களுக்கு
வரக்கூடாது. ஷூ போடக் கற்றுக்கொடுக்க்வேண்டும்.
பராமரிப்பு மிக முக்கியம் என்பதால்
ஷூ பாலிஷிங் செய்யவும் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்.







கற்பதனால் கறை ஏற்படத்தான் செய்யும். அதனால் கறை நல்லது
என்பதாக சர்ஃப் எக்சல் விளம்பரம் சொல்வது உண்மை.

கற்க விடுங்கள்.

சும்மா சும்மா கட் காபி பேஸ் செய்ய முடியலீங்கோ.

அதான் லிங்க் கொடுத்து ஒரு பதிவு போட்டுடலாமேன்னு!!

:))


பிள்ளைகளுக்கு எழுதச் சொல்லிக் கொடுப்பது பள்ளியில் ஆசிரியரின் வேலை என்றாலும்
சில பள்ளிகளில் பிள்ளைகளை அதிகம் எழுத வற்புறுத்துகிறார்கள்.

எழுத்தை மனதில் பதிக்காமல் எழுத இயலாது. அதன் வடிவம், உச்சரிபு இவை மனதில் பதிய
வேண்டும். அதன் பிறகே எழுத இயலும்.

எப்படிச் சொல்லிக்கொடுப்பது?

அதற்கானப் பதிவு இங்கே அம்மாக்களின்
வலைப்பூவில் இருக்கிறது.

அப்பாக்களும் உதவலாம். தப்பில்லை.

நாம் பள்ளிகளில் படிக்கும் பொழுது வகுப்பிலிருந்து
வெளியில் எங்கு சென்றாலும் கிளாஸ் லீடரோ,
டீச்சரோ கொடுக்கும் குரல்,”எல்லாம் லைனா
போங்க!!” என்பது தான்.


நம் வகுப்பிலிருந்து பீடிக்கு, பாட்டுகிளாஸிற்கு
என எங்கு சென்றாலும் வரிசையாக சென்று
வரிசையாக வரவேண்டும். உயரத்தை
வைத்து யார் முதலில் நிற்க வேண்டும் என
சொல்லிக்கொடுப்பார் பீடி டீச்சர்.

பீடி வகுப்புக்களின் போது ஒரு மாணாக்கனுக்கும்
இன்னொரு மாணாக்கனுக்கு இடையே ஆன
தூரத்தை கைகளால் அளந்து நிற்க வேண்டும்.

தினமும் அசெம்பிளிக்கு செல்லும் பொழுது
வரிசை தவறினாலோ, சரியாக நிற்கா
விட்டாலோ அவ்வளவுதான். முழங்கால்
போட்டு பனிஷ்மெண்ட் கொடுத்துவிடுவார்கள்.

சரி ”இந்த வரிசையில் தான் செல்லவேண்டும்!”
என்ற கொள்கை பள்ளிகளில் ஏன் கட்டாயமாக்க
வைத்தார்கள்?
வளர்ந்த பிறகு வங்கி, ரயில்நிலையம் என
பொதுமக்கள் கூடும் இடங்களில் நாம்
வரிசையாக செல்லப் பழக வேண்டும்
என்பதற்காகத்தான்.

ஆனால் நம் மக்களுக்கு வரிசையில்
செல்வதெல்லாம் பிடிக்காது. கயிறு
கட்டியிருந்தாலும் தள்ளிக்கொண்டு,
முண்டியடித்து போனால் தான்
திருப்தி.!! அதுவும் வங்கிகளில்
பணம் போட ,எடுக்க என டென்ஷன்
இருந்தாலும் அடுத்தவரைப் பற்றி
கவலைப்படாமல் மேலே விழுவார்கள்.

விமான நிலையங்களில்
பாஸ்போர்ட்டில் குடியேற்றம் முத்திரை அடிக்க
நிற்கும் வரிசையில், கடவுச்சீட்டு கொடுத்திருக்கும்
நபருக்கு அவருக்கு பின்னால் நிற்கும் நபருக்கும்
இடையே போதிய இடைவெளி இருக்க வேண்டும்
என்பதால்,”ஒருவர் மட்டும்!” என எழுதியிருப்பார்கள்.

ஆனால் நிஜம் எப்படி இருக்கும் என்பது
பயணித்தவர்கள் உணர்ந்திருப்பார்கள்.
(குறிப்பாக நம் நாட்டில்)

வாஷிங்கடனில் திருமணம் நாவலில்
திரு. சாவி அவர்கள், அம்மாஞ்சி தக்களி
நூற்றதை மக்கள்.”வாராவதி மேல்
வாராவதியாக கவிழ்ந்து நின்று பார்த்ததாக
எழுதியிருப்பார்.”

எதுவாக இருந்தாலும் நம் மக்கள்
ஒருவர் மேல் ஒருவர் கவிழ்ந்து நின்றுதான்
பார்ப்பார்கள். சாலையில் ஏற்படும்
விபத்துக்களில் இவர்கள் கூட்டம் கூடி
பார்க்கும் பொழுது போதிய காற்று இல்லாத
காரணத்தால் விபத்துக்குள்ளானவர்
மயக்கமுறும் நிலமையும் ஏற்படு்ம்.


மாண்டிசோரி கல்வியில் இந்த
வரிசையில் செல்லும் பழக்கத்தை
போதிப்பது கட்டாயப் பாடம்.

வட்டமாகவோ, சதுரமாகவோ
சாக்பீஸால் வரைந்து மாணவர்களை
நிற்க வைத்து நடந்து வரப் பழக்குவோம்.









இதனால் பிள்ளைக்கு வரிசையில் செல்ல
பழக்கமாகிறது. கோட்டிற்கு மேல் நடக்க
வேண்டும் என்று பயிற்சி கொடுப்பதால்
கண்கள் பார்க்க கால்கள் அந்த தடம்
பிரழாமல் நடக்க பயிற்சி கிடைக்கிறது.


பிள்ளை தனது முறை வரும் வரை
பொறுமையாக காத்திருக்க பழகுகிறது.







ரயிலின் பெட்டிகள் வரிசையாக செல்லாமல்
தடம்புரண்டால் அது விபத்து. நாம் வரிசையில்
நிற்க வேண்டிய இடத்தில் வரிசையில் நில்லாமல்
போனாலும் பிரச்சனையே!

எறும்புக்கு யார் கற்றுக்கொடுத்தார்கள் வரிசையில்
செல்ல வேண்டுமென?

அந்த சிற்றறிவுக்கு இருக்கும் ஞானம் கூட
நமக்கு இல்லாமல் போகக் கூடாது.


பெற்றோர் தான் குழந்தைக்கு ஒரு உதாரணம்.
வளரும் குழந்தை சுற்றுப்புரத்திலிருந்தும்
கற்றுக்கொள்கிறது.


நம்மைப் பார்த்து குழந்தை கெடாமல்
இருக்க நாமும் பொது இடங்களில்
வரிசையில் தான் செல்ல வேண்டுமென
உறுதிமொழி எடுத்துக்கொள்ளலாமே!

ஒரு விசேஷத்துல 25 வயசு உறவுக்காரப்பொண்ணு
அழுதுகிட்டு இருந்துச்சு. “ஏம்மா! அழுவுறன்னு”
கேட்டேன். “எங்கம்மா திட்டிப்புட்டாங்க,
எல்லாம் உங்களாலத்தான்ன்னு” சொல்லவும்
”நாம் என்ன செஞ்சோம்னு!!” யோசிச்சுகிட்டு
இருக்கறப்ப அவங்க அம்மா அங்க வந்தாங்க.

“ஏன் திட்டினீங்க? என்னாலதான்னு வேற
சொல்றா!” அப்படின்னேன்.”இவளை அடிக்காம
விட்டேனேன்னு சந்தோஷப்படு! விசேஷ
வீட்டுல அம்பாரமா துணி துவைச்சு
காயவெச்சு கிடக்கு, மடிக்க ஆளில்லை.
வாடி மடிப்போம்னு கூப்பிட்டேன், வந்தா.
உம்புள்ளைங்களும் துணி மடிக்கறதைப்பாத்து
வந்து உக்காந்து மடிக்க ஆரம்பிச்சிருச்சு!!

இஸ்திரி போட்டமாதிரி அந்த ஆம்பளப்புள்ள்
சட்டை மடிக்குது. இதுக்கு பனியனை கூட
மடிக்கத் தெரியலை. வயசு ஆகுது 25.
இன்னும் துணி மடிக்க கூடத் தெரியலைன்னு
திட்டினேன். கோபம் வந்திருச்சாக்கும்!!!”
அப்படின்னு சொன்னார்.

இதுல அந்த பொண்ணோட தப்புன்னு (25 வயசுக்கும்
துணி மடிக்கத் தெரியாம இருக்கறது தப்புதான்னாலும்) சொல்வதை
விட அம்மா/அப்பாவோட தப்புன்னு சொல்வேன்.
என் உடல்நிலைக் காரணமாகவும், மாண்டிசோரி
பயிற்சியினாலும் பிள்ளைகளுக்கு துணி மடிக்க
சொல்லிக் கொடுத்திருக்கேன். சின்ன வயசுல
கைகள் வேலை செய்ய பழகாட்டி சோம்பேறித்தனம்
தான் வரும்.

துணி மடிக்கறது பெரியவங்க வேலை. அதுலயும்
குறிப்பா அது பெண்கள் டிபார்ட்மெண்டுன்னு மனசுல
ஆழமா பதிஞ்சு போச்சு. ஆனா இது சிறு பிராயத்திலேயே
கற்றுக்கொடுக்கப் படவேண்டிய விடயம்.

இந்த வாழ்க்கைக்கு உதவும் கல்வியின் உத்தேசமே
ஆண்குழந்தையோ, பெண்குழந்தையோ” தன் கையே
தனக்குதவின்னு” வாழ கத்துக்கும். தன் தேவைகளை
தானே செஞ்சுக்க தெரியறதும் ஒரு கல்விதான்.
அப்படித்தான் அழகா வடிவமைச்சிருக்கார் மாண்டிசோரி
அம்மையார்.


துணி மடிப்பதும் ஒரு கலை. அழகா இஸ்திரி
போட்டா மாதிரி மடிச்சு அலமாரில வெச்சா
அழகா இருக்கும். இடத்தையும் அடைக்காது.

சட்டை மடிப்பது இப்படித்தான்:




துண்டு, நாப்கின் போன்றவற்றை நான்கு ஓரங்களும்
சமமாக சேர்த்து அழகா மடிச்சு வைக்கணும்.

வெயிலில் காயப்போடும்பொழுது சாயம் போகும்
என்பதால் கெட்ட பக்கம்(உல்டா சைடுன்னு சொல்வேன்)
வெயிலில் படும் படி போட்டுவிட்டு அதை அப்படியே
மடித்து வைப்பார்கள் சரி. எடுத்து சரியான பக்கத்துக்குத்
திருப்பி அழகா மடிக்கணும். இதை பிள்ளைகளுக்கு
சொல்லிக் கொடுக்கணும்.

நான் அன்றாடம் துணி மடிக்கும்பொழுது,” எனக்கு
ஹெல்ப் செய் கண்ணா!”ன்னு கூப்பிட்டு உக்காரவெச்சு
துணி மடிக்கச் சொல்லித் தரலாம்.

(இங்க வா! உனக்குத் துணி மடிக்கச் சொல்லித் தர்றேன்.
நாளைக்கு நீ கஷ்டப்படக்கூடாது அப்படின்னு சொன்னா
வரவே மாட்டாங்க, கத்துக்கவும் மாட்டாங்க!!!)

நாப்கின்கள் மடிப்பது தான் பள்ளியில் ஆரம்பப் பாடம்.



ஹோட்டல்களில் வகை வகையாக நாப்கின்களை
மடித்து வைத்திருப்பார்கள். ஒரிகமி மாதிரி
இதுவும் சொல்லிக் கொடுத்தால் பிள்ளைகள்
ச்ந்தோஷமாக கற்றுக்கொள்வார்கள்.



இந்த மடிக்கும் பயிற்சியின் பயன்கள்:

1. தன்னம்பிக்கை பிறக்கிறது.

2. நாப்கின்களை மடித்து பழகினால் பின்னாளில்
துணிகளை மடிக்க ஏதுவாகிறது.

3.முக்கியமா கண் பார்த்து கைகள் செய்யும்
பயிற்சி. இது வாழ்க்கைக்கு மிக முக்கியமான
பயிற்சி. ( என் அம்மாம்மா அடிக்கடி சொல்வது
கண்ணு பார்க்கணும், கை செய்யணும். சொல்லிக்
கொடுத்து செஞ்சா மண்டைல ஏறாது!!!)

(விடுமுறையில் எப்படி மேய்ப்பது? சம்மர் கேம்பில்
போடலாமான்னு யோசிப்பதை விட இந்தச்
சின்ன சின்ன விஷயங்களை வீட்டில்
கற்றுக் கொடுக்கலாமே!!)

6 வருடம் முன்பு அம்ருதாவின் ப்ரீஸ்கூல் வகுப்பு ரிப்போர்ட் கார்ட்
வாங்க பள்ளிக்குச் சென்றிருந்தேன். ஆசிரியர்
மிக கணிவாக பேசினார்.
”உங்க பொண்ணு புது இடத்தில நல்லா
செட்டாகிட்டா” இந்தாங்க அவ ரிப்போர்ட்.
இதுல சில இடங்கள் பிளாங்கா இருக்கும்.
அவைகள் அம்ருதா கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது.
இந்த பரிமாணம் மெல்ல நிகளும், கவலைப்படாதீர்கள்”
என்றார். ரிப்போர்ட் பார்த்ததில் DRESSING, UNDRESSING
SKILL - NIL என இருந்தது.

அந்த 21/2 வயதில் அது கற்றுக்கொடுக்க வேண்டுமென
தோணவில்லை.( மாண்டிசோரி பயிற்சி அதற்கப்புறம்தான்
செய்தேன்.)சொல்லிக்கொடுத்ததில்
1 மாதத்தில் அம்ருதா தன் உடையை தானே
கழற்ற, போடக் கற்றுக்கொண்டாள்.

பல வீடுகளில் இரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் பிள்ளைக்கு கூட
வீட்டுப் பெரியவர்கள் தான் உடை போட்டுவிடுவார்கள்.
(சரி சரி, ரங்குவுக்கு சட்டை பொத்தான் போட்டதெல்லாம்
ரொமான்ஸ் கணக்குல போகும். அதெல்லாம் இங்க
சேத்துக்காதீங்க :)) )


இப்படி பிள்ளைகள் அந்தந்த வளர்ச்சிக்கு உரியவைகளைக்
கற்றுக்கொள்ளாமல் போவதை வளர்ச்சி குறைவு என
மாண்டிசோரி கல்வியில் சொல்கிறார்கள்.




தனது சட்டையை கழட்டி தானே போட்டுக்கொள்ள
பழக்க வேண்டும். தனது உடையலங்காரத்தை தானே
செய்துகொள்ள பழக்க வேண்டும்.

“பிள்ளை பெருசானா தானா கத்துக்க போவுது!
அதுக்கெதுக்கு இப்பவே கஷ்டப்படுத்தணும்!!!”

”வீட்டுல சும்மா தான(!!) இருக்கா உங்கம்மா!
குழந்தைக்கு ட்ரெஸ் போட்டுவிட்டா என்னாவாம்”

இப்படி வீட்டுல இருக்கற பெரியவங்க
சொல்வாங்க.



செல்லம் கொடுத்து கெடுக்கன்னே வீட்டுல ஒரு கூட்டம்
இருக்கும். அதையெல்லாம் புறம் தள்ளி குழந்தைக்கு
சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும்.

மாண்டிசோரிக் கல்வியில் இந்த சட்டங்களை
வைத்து பிள்ளைகளுக்கு பட்டன் போட,
முடிச்சு போட, பெல்ட் பக்கிள்ஸ் போட
சொல்லிக்கொடுப்போம்





இது சொல்லிக்கொடுத்த பிள்ளைகள் தன்
வேலையை தானே செய்துகொள்ளப் பழக்கப்படுவார்கள்
என்பதோடு கைகளுக்கு வேலை, சிந்தனை சக்தி,
செயல்திறன் ஆகியவைகளும் அதிகமாகும்.

HAND AND EYE CO ORDINATION எனப்படும் கண்கள்
பார்த்து கைகள் செய்வது இந்த பயிற்சியில்
கிடைக்கிறது

காசு கொட்டி சாமன் வாங்குவாங்க. ஆனா அதோட
நிலமை இது தான்!!:(

கண்ணாடி மாதிரி பளிச்சுன்னு வெச்சுக்க
ஆசைதான் அப்படின்னு சிலர் வேக்யுவம்
க்ளீனர் வாங்கி அது மேலயும் தூசி படிஞ்சிருக்கும்.




தூசி தட்டுறதுன்னு நம்ம ஊர்ல சொல்லி
தூசியை தட்டி இன்னும் கொஞ்சம் தும்மல்
வரவெச்சிடுவாங்க.



உண்மையில் தூசிகளை தட்டக்கூடாது.
துணி அல்லது டஸ்டர் கொண்டு துடைத்து
எடுக்கவேண்டும். அப்பொழுதுதான் காற்றில்
பரவாது.


முறையா தூசித் தட்டறது சின்ன வயசுல
கத்துக்கொடுக்காட்டி நிலமை இப்படி ஆயிடும்!! :))


ஹோட்டல்களில் டேபிள் துடைப்பார்களே அது மாதிரி
மெல்ல அழுந்த துடைத்து தூசி எடுக்கவேண்டும்.
இதுவும் மாண்டிசோரி கல்வியில் இருக்கிறது.



பெருக்குவதனால் ஏற்படும் பயன்கள்(அந்த
பயிற்சியினால் ஏற்படும்)தான் டஸ்டிங்கிற்கும்.

இளமையிலேயே இதைப் பயின்றால்
அந்தப் பி்ள்ளை தன் வீட்டை சுத்தமாக
வைத்துக்கொள்ளும்.

புதுகைத் தென்றல்

மாண்டிசோரி பயிற்சி முடித்து பள்ளியில் ட்ரெயினிங்
எடுத்துக்கொண்டிருந்த நேரம். அந்தப் பள்ளியில்
உணவு இடைவேளையின் போது
ஒரு காட்சி எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. கூடவே
நான் பள்ளி செல்லும் போது அப்பா அடித்த டயலாக்கும்
ஞாபகம் வந்தது :)) )

நான் படித்தது ராணியார் அரசினர் பள்ளியில்.
எங்கள் வகுப்பறையை நாங்களே பெருக்கி
வெளியே வைத்தால் பச்சையம்மா வந்து
குப்பைகளை எடுத்துச் செல்வார்.
எங்கள் குரூப் முறையின் போது சீ்க்கிரமே
பள்ளிக்குச் சென்று பெருக்குவோம்.

“படிக்கப்போறியா! பெருக்கப்போறியான்னே
புரியலை!!” இதுதான் அவரின் டயலாக்.

உணவு இடைவேளையின் பொழுது நான்
கண்ட காட்சி இடைவேளைக்கு 5 நிமிடங்கள்
முன்பாக அந்த வகுப்பில் ஒரு மாணவன் கையில்
துடைப்பம், மற்றொரு மாணவன் கையில்
டஸ்ட் பேன். அவர்கள் தான் சுத்தம் செய்ய
வேண்டும். E.P.L பற்றி படித்திருந்தாலும்
அதை பிள்ளைகளுக்கு பயிற்சியாக தந்ததை
அதைப் பிள்ளைகளும் செய்ததை பார்த்து
ஆச்சரியப்பட்டேன். (நானும் என் வகுப்பு
மாணாக்கர்களுக்கு சொல்லிக் கொடுத்தேன்)

பெருக்குதல்: SWEEPING

ஒரு பெரிய வட்டம் வரைந்து அதற்குள் குப்பையைச்
சேர்த்து அதைப் பெருக்கி குப்பையை அள்ளி
குப்பைத் தொட்டியில் போட வைப்பதை விட
தான் உணவு உண்ட பின் பிள்ளைகளைப்
பழக்குவது சுலபமாக இருந்தது.




21/2 வயது முதல் இந்தப் பயிற்சியை
கொடுக்கலாம்.

பெருக்கச் செய்வதால் என்னாங்க பலன்??

இரு்க்குங்க. சுற்றுப்புறச்சூழல், சுகாதரம் பற்றிய அறிவு
கிடைக்கிறது.

பெருக்கி, அள்ளி தொட்டியில் போடுதல் போன்ற
செயல்கள் கவனத்தை அதிகமாக்குகிறது.

செயல்திறனை அதிகரிக்கிறது.

உடலுக்கு அசைவு, சின்னச் சின்ன உடற்பயிற்சி
ஏற்படுகிறது.

பெருக்கி, அள்ளி தொட்டியில் போடுதல் போன்ற
செயல்களில் இருக்கும் தொடர்ச்சியை பிள்ளைகள்
புரிந்துகொள்ள முடியும்.

தன் வேலையை தானே செய்து கொள்ளும்
சுயத்தன்மை உண்டாகுகிறது.

கைகள் பிற்காலத்தில் வேலைக்கு பழக்கப்படுகின்றன.





சரி ஒரு சின்ன டெஸ்ட். மாண்டிசோரி
பயிற்சி நம் ஐம்புலன்களையும் வைத்துத் தான்.
பெருக்கும் இந்தப் பயிற்சியில் எந்தெந்த
புலன்கள் வேலை செய்கின்றன? சொல்லுங்க
பார்ப்போம். பின்னூட்டத்தில் சொல்லிட்டு போங்க.